Martwe miasto
— Dlaczego jej szukali?
— Nie teraz.
— Igor!
— Maja, ten dron nie przyleciał tu pogadać o twojej rodzinie.
Chwycił ją za rękaw i pociągnął między dwa bloki. Maja wyrwała się.
— Nie ciągnij mnie.
— To idź szybciej.
Dron był jeszcze daleko, ale jego niski szum stawał się coraz wyraźniejszy, jak bzyczenie osy, która krąży gdzieś za plecami i nie wiadomo, kiedy usiądzie.
Maja znała te urządzenia. Miejskie jednostki obserwacyjne serii Oko-7: niewielkie, ciche, z kamerami termicznymi i systemem identyfikacji twarzy. W jej pracy służyły głównie do inwentaryzacji pustostanów, kontroli stanu dachów i sprawdzania terenów przed wyburzeniami. Setki razy oglądała obraz z ich kamer na ekranie, z kubkiem kawy w ręku. Nigdy nie zastanawiała się, jak brzmią, kiedy człowiek nie chce zostać przez nie znaleziony.
— Pod drzewa — powiedział Igor.
— Mają termowizję. Drzewa nic nie dadzą.
— Nie chodzi o drzewa.
Wbiegli do klatki najbliższego bloku. Drzwi nie miały czytnika, tylko zwykłą klamkę, wytartą do mosiądzu. Igor zatrzasnął je za nimi i ruszył w dół.
— Znowu piwnica?
— Wolisz dach?
Na półpiętrze minęli kobietę z siatką ziemniaków.
— Co się dzieje? — zapytała.
— Bramy.
Tyle wystarczyło. Kobieta odwróciła się i zaczęła wchodzić z powrotem, przeskakując po dwa stopnie, z siatką obijającą jej się o kolana. Na drugim piętrze otworzyły się drzwi.
— Bramy! — krzyknęła.
Słowo ruszyło przez budynek szybciej niż alarm. Trzasnęły kolejne drzwi, ktoś zbiegł po schodach, ktoś zawołał z góry, żeby wyłączyć okna, ktoś inny, żeby dzieci natychmiast do środka. Nikt nie krzyczał. To przeraziło Maję bardziej niż krzyk. Ludzie wiedzieli, co robić, jakby ćwiczyli to tyle razy, że strach dawno zamienił się w nawyk.
W piwnicy paliła się jedna stara latarka warsztatowa zawieszona na kablu pod sufitem i kołysała się lekko, rzucając na ściany chwiejne cienie. Przy ścianie stały akumulatory, przewody, kanistry z wodą i urządzenie, którego Maja nie potrafiła rozpoznać. Pachniało ziemią, starymi ziemniakami i smarem.
Igor podszedł do metalowej szafki.
— Telefon. Daj.
— Nie.
— Wyłączony też może odpowiadać na zapytania bliskiego zasięgu.
— Nie mój.
— Twój też.
Maja wyjęła telefon.
— Potrzebuję go.
— Właśnie dlatego go nie wyrzucamy. — Igor otworzył metalowe pudełko wyłożone od środka drobną siatką. — Tutaj.
Maja zawahała się. Telefon był wszystkim. Dokumentem, pieniędzmi, kluczem do mieszkania, identyfikatorem pracowniczym, dostępem do miasta. Połączeniem z Wolskim. Z matką. Ostatnie połączenie nadal tkwiło w historii:
MAMA — 14:36 — 4:17
Włożyła telefon do pudełka. Igor zamknął pokrywę.
— Teraz dla większości miejskich systemów jesteś człowiekiem bez telefonu.
— Czyli podejrzanym.
Z góry dobiegł szum. Dron przeleciał nad budynkiem. Czekali w półmroku, aż ucichnie, i Maja słyszała, jak Igor oddycha przez nos, krótko i płytko.
— Idziemy — powiedział. — Do Elżbiety.
— A telefon?
— Zostaje. Wrócisz po niego.
Igor już otwierał drugie drzwi.
Maja popatrzyła na metalowe pudełko. Jeszcze rano perspektywa wyjścia z domu bez telefonu wydawałaby jej się bardziej absurdalna niż przechodzenie przez dziurę w płocie. Teraz zrobiła jedno i drugie.
Wyszli z drugiej strony budynku.
Osiedle się zmieniało, choć nic w nim nie drgnęło. Przed chwilą Maja widziała dzieci na rowerach, ludzi przed blokami, otwarte okna. Teraz ulice pustoszały. Z balkonów znikało pranie, zrywane w pośpiechu razem z klamerkami, gasły światła, jedno po drugim, zamykały się okna. Mężczyzna, którego wcześniej widziała przy rowerze, wprowadzał go do klatki. Ognisko na parkingu ktoś zalał wodą z wiadra i nad osiedlem przez chwilę stała biała, sycząca chmura. Dwoje dzieci zbierało z asfaltu kredę, zostawiając niedokończony rysunek domu.
— Mati! — zawołał Igor.
Chłopiec podniósł głowę.
— Do domu.
— Wiem — odpowiedział chłopiec tonem dziesięciolatka, któremu ktoś przypomina o oczywistościach, i po chwili zniknął w budynku.
— Jak często to robicie? — zapytała Maja. — Chowacie się?
— Nie chowamy się.
— Właśnie widziałam, jak całe osiedle zniknęło w trzy minuty.
— To nie znaczy, że się chowamy. — Igor spojrzał w górę. — Nie lubimy być liczeni.
Maja prawie odpowiedziała. Zamilkła. Nie wierz liczbie.
Szli szybko wzdłuż bloków. Na końcu ulicy zobaczyła pierwszą bramę. Wcześniej była otwarta, teraz metalowe skrzydła, wysokie na trzy metry i pomalowane miejską szarością, stykały się pośrodku jezdni, a nad nimi paliła się czerwona dioda, nieruchoma jak oko.
Maja znała ten system.
— To nie jest zwykłe zamknięcie. Aktywowali izolację sektorową.
— Widzisz? Jednak się przydajesz.
Maja podeszła bliżej.
— Ten tryb miał zostać wyłączony po zamknięciu centrum readaptacji.
— Miał.
— Nie można go uruchomić bez procedury bezpieczeństwa. Potrzebna jest autoryzacja.
— Czyja?
Maja otworzyła usta i zaraz je zamknęła. Nie wiedziała. Nie zajmowała się bezpieczeństwem. System po prostu istniał w dokumentacji jako infrastruktura nieaktywna.
— Sprawdzę później.
— Jak odzyskasz telefon.
— Jak wrócę do pracy.
Igor zatrzymał się.
— Naprawdę myślisz, że jutro pójdziesz do biura?
— A dlaczego nie?
Przez chwilę nic nie mówił.
— Nie rób tej miny — powiedziała. — Jakbyś wiedział coś, czego ja nie wiem.
— To nie mina. — Westchnął. — Dobra. Jutro o ósmej idziesz do Collegium Maximum, siadasz przy biurku, robisz kawę, otwierasz system i piszesz: „Dzień dobry, chciałabym zgłosić kilka tysięcy martwych osób, które nie są martwe”.
Maja ruszyła dalej.
— O dziewiątej. Zaczynam o dziewiątej.
Igor ją dogonił.
— To zmienia wszystko.
Kolejne drony pojawiły się kilka minut później, dwa. Pierwszy przesuwał się nad blokami, drugi krążył bliżej ogrodzenia. Maja obserwowała je spomiędzy drzew. Słońce już zaszło, niebo nad Rubinkowem zrobiło się granatowe, a pod spodem jeszcze pomarańczowe, i na tym tle drony wyglądały jak czarne pestki.
— Szukają mnie?
— Nie wiem.
— Przed chwilą twierdziłeś, że tak.
— Powiedziałem, że możliwe.
— Robisz postępy.
— Dzięki.
— Mogą po prostu sprawdzać sektor po zamknięciu bram.
— Mogą. Nie wiemy.
To „nie wiemy” podobało jej się bardziej niż wszystkie jego wcześniejsze odpowiedzi.
— Dziewięć lat temu — powiedziała. — Co się wydarzyło? Mówiłeś, że szukali mojej matki.
— Tak mi powiedziano. Elżbieta.
— Brzezińska? Czyli ona zna Teresę?
— Zna. Dłużej niż ja.
— Bardzo precyzyjne.
Igor zatrzymał się przy bocznym wejściu do niewielkiego parterowego budynku z płaskim dachem, obłożonego żółtą niegdyś glazurą, z której połowa odpadła. Wyglądał jak dawna przychodnia.
— Sama ją zapytasz.
Zapukał dwa razy, przerwa, raz. Drzwi otworzyły się niemal natychmiast. Stał w nich mężczyzna około sześćdziesiątki, krępy, z ramionami tragarza i dłońmi poznaczonymi bliznami. Spojrzał na Igora, potem na Maję.
— To ona?
— Tak.
Mężczyzna zaklął pod nosem.
— Nic. Wchodźcie.
W środku było może trzydzieści osób. Dopiero po chwili Maja rozpoznała stare oznaczenia na ścianach, wypisane szablonem: GABINET 3, ZABIEGOWY, REJESTRACJA. Przychodnia. Według miejskich danych nieczynna od 2068 roku. Pachniało tu tak, jak pachną wszystkie przychodnie świata, środkiem dezynfekującym, mokrym płaszczem i cierpliwością, a na ścianie przy rejestracji wisiał wyblakły plakat o szczepieniach, z uśmiechniętym dzieckiem, które dziś musiało już mieć własne dzieci.
W dawnej poczekalni, na plastikowych krzesełkach przykręconych do podłogi, siedziało kilka osób. Starsza kobieta miała zabandażowaną rękę, mężczyzna trzymał nogę na krześle, a w jednym z gabinetów ktoś cicho rozmawiał z płaczącym dzieckiem.
— Macie lekarza? — zapytała Maja.
— Dzisiaj nie — odpowiedział mężczyzna przy drzwiach. — Jest we wtorki i piątki.
Maja odruchowo pomyślała, że dziś jest poniedziałek.
— A jeśli ktoś zachoruje w środę?
— Staramy się chorować we wtorki.
Igor parsknął. Mężczyzna nie. Maja też nie.
— A leki? Skąd je macie?
— Różnie.
— To znaczy nielegalnie.
Mężczyzna przyjrzał jej się uważniej.
— Pani z miasta?
Igor wszedł między nich.
— Roman, daj spokój.
— Pytam tylko.
— Tak, z miasta — odpowiedziała Maja sama.
Roman skinął głową.
— Widać. Po słowach.
Igor się uśmiechnął.
— Mówiłem.
Maja zignorowała obu.
— Gdzie jest Elżbieta?
— Na końcu korytarza.
— Wie, że przychodzimy?
— Teraz już wie.
Elżbieta Brzezińska siedziała przy stole w dawnym gabinecie zabiegowym, pod lampą z zielonym kloszem, która musiała pochodzić z jakiegoś innego, starszego biura. Maja znała jej twarz z rejestru, tyle że zdjęcie miało kilkanaście lat. Kobieta przed nią miała sześćdziesiąt jeden lat, krótkie siwe włosy, cienką twarz i okulary zsunięte na koniec nosa. Obok niej stała szklanka herbaty w metalowym koszyczku, dawno wystygła, z plasterkiem cytryny, który opadł na dno. Na stole leżały papierowe mapy Rubinkowa. Papierowe. Na jednej coś zaznaczała ołówkiem.
Podniosła głowę. Najpierw spojrzała na Igora, potem na Maję. Ołówek zatrzymał się nad mapą.
— Cholera.
Maja oparła dłonie o stół.
— Dzisiaj słyszę to wyjątkowo często.
Elżbieta zdjęła okulary.
— Jesteś podobna do Teresy.
— Wszyscy mi to dzisiaj mówią.
— Jak się złościsz.
— To też.
Igor zamknął drzwi.
— Gdzie ona jest? — zapytała Elżbieta.
— Miałam nadzieję, że pani mi powie.
— Nie wiesz?
— Nie.
Elżbieta odłożyła ołówek tak ostrożnie, jakby był ze szkła. Jeszcze nie bała się, ale była już blisko.
— Kiedy ostatnio z nią rozmawiałaś?
— Dzisiaj. O czternastej trzydzieści sześć.
Elżbieta spojrzała na Igora.
— Niemożliwe.
— Rozmawiałam z własną matką przez cztery minuty i siedemnaście sekund. Pytała, czy przyjadę. Potem o pomidorową.
Elżbieta przez chwilę milczała.
— To była Teresa?
Maja wyprostowała się.
— Chyba potrafię rozpoznać głos matki.
— Nie o to pytam.
— To o co?
Elżbieta nie odpowiedziała. Podeszła do drzwi i zawołała Romana, a kiedy pojawił się w korytarzu, powiedziała cicho:
— Sprawdź, czy po czternastej ktoś miał połączenie z Teresą.
— Jak?
— Tak jak zawsze. Bez sieci miejskiej.
Roman zerknął na Maję, potem kiwnął głową i wyszedł.
— Co się dzieje? — zapytała Maja.
Elżbieta wróciła do stołu.
— O której byłaś w mieszkaniu?
— Przed dwudziestą. Nikogo tam nie było. Żadnych śladów wejścia.
— A zupa?
Maja zmarszczyła brwi.
— Co z nią?
— Była ciepła? — Elżbieta pochyliła się nad stołem, nagle bardzo uważna.
— Ciepła.
— A kuchenka?
Maja przypomniała sobie zieloną diodę na panelu, na którą wtedy nie zwróciła uwagi.
— Była w trybie podtrzymania.
— Czyli zupa mogła stać od rana. — Elżbieta skinęła głową, jakby potwierdzała coś, czego się spodziewała. — To nie dowodzi, że Teresa była tam jeszcze dzisiaj po południu.
— Co pani próbuje mi powiedzieć? A rozmowa?
— Tego właśnie nie wiem.
Maja przypomniała sobie wiadomość. Pamiętała ją słowo w słowo, razem z brakującym przecinkiem, który matka zawsze gubiła w tym samym miejscu:
To jak jutro przyjedziesz to pomidorowa. Makaron czy ryż?
18:11
— Pisała też później — powiedziała. — O osiemnastej jedenaście.
— Co napisała?
Maja powtórzyła. Elżbieta zamknęła oczy, tylko na moment.
— Co?
— Nic.
— Nie. Koniec z tym. Od kilku godzin wszyscy mówią mi „nic”, „później” albo „nie teraz”. Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Elżbieta usiadła.
— Dobrze.
— Gdzie jest moja matka?
— Nie wiem.
— Dlaczego dziewięć lat temu zamknięto wszystkie bramy i jej szukano?
Igor spojrzał na Elżbietę.
— Bo zrobiła coś, czego nie powinna — odpowiedziała. — Uratowała człowieka.
— Jego?
— Między innymi.
— Powiedział mi, że matka wpisała go jako zmarłego. Miał dziesięć lat. Dlaczego ktoś miałby chcieć śmierci dziesięcioletniego dziecka?
Elżbieta długo nie odpowiadała. Za oknem, za brudną szybą z naklejonym od środka papierem, coś szumiało i cichło, szumiało i cichło.
— Wtedy jeszcze zadawaliśmy to pytanie inaczej. Dlaczego system uznał, że może umrzeć.
Maja poczuła, że słowo „system” zaczyna działać jej na nerwy.
— System niczego nie uznaje. Ktoś ustala zasady.
Elżbieta popatrzyła na nią i w jej twarzy pojawiło się coś na kształt ulgi.
— Dobrze. Wreszcie właściwe pytanie.
— Więc kto?
— Nie wiem, czy nadal potrafię odpowiedzieć jednym nazwiskiem.
— Spróbujmy kilkoma.
— Maju…
— Niech pani nie mówi do mnie jak moja matka.
Elżbieta uśmiechnęła się smutno.
— Tego akurat nauczyłam się od niej.
Maja wyjęła z kieszeni płytkę i położyła ją na stole, między mapami.
MPP/27
Elżbieta natychmiast przestała się uśmiechać. Nie dotknęła jej.
— Skąd to masz?
— Z mieszkania matki. Leżało pod książką.
Elżbieta wstała tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.
— Schowaj to.
— Najpierw powie mi pani, co to jest.
— Schowaj.
— Wolski powiedział, że to coś ze starego modelu miejskiego.
Elżbieta zamarła.
— Rozmawiałaś z Jakubem? Dzisiaj?
— Jakieś pół godziny temu. Pojechał szukać żony.
Elżbieta usiadła z powrotem, powoli, jakby nagle przybyło jej lat.
— Zna pani Jadwigę? — zapytała Maja.
— Znam.
— Według rejestru nie żyje od dwunastego sierpnia. A wczoraj, czternastego, Wolski jadł z nią kolację.
Twarz Elżbiety straciła kolor. Zdjęła okulary i położyła je obok mapy.
— Muszę z nim porozmawiać.
— Najpierw ze mną.
— Maju…
— Kim jest Wolski?
— Wiesz, kim jest.
— Demograf. Urbanista. Emerytowany profesor, który przechowuje w domu filmy z czasów, których prawie nikt już nie ma, i od dwóch tygodni liczy ludzi zmarłych tego samego dnia.
Elżbieta podniosła głowę.
— Jakich ludzi?
— Dwieście osiemnaście osób. Jeden dzień. Wolski twierdzi, że znalazł ponad cztery tysiące podejrzanych zgonów w pół roku. Brak zgodnej historii medycznej, brak pochówku, brak odbioru ciała, nagłe wyłączenie profilu.
Igor przestał opierać się o ścianę.
Elżbieta patrzyła na Maję.
— Powtórz. Ile?
— Ponad cztery tysiące. Dokładnej liczby nie podał.
Elżbieta podeszła do okna. Na zewnątrz było już prawie ciemno.
— To wróciło — powiedziała cicho, bardziej do szyby niż do nich.
— Co wróciło?
Elżbieta nie odpowiedziała.
— Pani Elżbieto.
Kobieta odwróciła się.
— Ilu mieszkańców ma Toruń?
Pytanie było tak absurdalne, że Maja przez moment nie odpowiedziała.
— Siedemdziesiąt trzy tysiące sześćset czternaście.
— Nie.
— Pracuję w Biurze Optymalizacji Przestrzennej. Codziennie widzę dane populacyjne.
— Wiem, gdzie pracujesz.
— Więc 73 614.
Elżbieta pokręciła głową.
— To ilu? — Maja usłyszała, że jej głos robi się coraz wyższy. — Igor nie wie, pani nie wie. Nikt tutaj niczego nie wie.
— I dzięki temu jeszcze żyją.
Maja spojrzała za okno, na pojedyncze światła w blokach, które według miasta nie istniały.
— Tutaj kilka tysięcy. A w całym mieście? Dziesięć? Piętnaście? Dwadzieścia?
Elżbieta milczała.
— Jak można ukryć dwadzieścia tysięcy ludzi?
— Nie ukrywaliśmy ludzi. Ukrywaliśmy ich przed liczbą.
Maja niemal się roześmiała.
— To brzmi efektownie, ale nic nie znaczy.
— Znaczy dokładnie to, co powiedziałam.
Elżbieta przesunęła w jej stronę papierową mapę Torunia, nie takiego, jaki Maja znała z systemu, tylko starszego, z ulicami, których w systemie już nie było. Czerwonym ołówkiem zaznaczono na niej dziesiątki punktów. Rubinkowo, Skarpa, Mokre, Podgórz, Stawki, fragmenty Jakubskiego, pojedyncze budynki w centrum.
— Co to jest?
— Miejsca, gdzie mieszkają ludzie, których nie ma.
— Wszystkie?
— Nie. Nie chcieliśmy mieć jednej pełnej listy.
— Kto „my”?
Elżbieta spojrzała na Igora, potem na MPP/27, w końcu na Maję.
— Twoja matka. Ja. — Zawahała się. — I Jakub.
Maja znieruchomiała.
— Wolski?
— Tak.
— Co wy zrobiliście?
Elżbieta przez moment milczała.
— Najpierw próbowaliśmy zatrzymać to zgodnie z procedurą. Audyty, odwołania, kontrole, blokowanie rekomendacji. Każdy papier, jaki można było wysłać, wysłaliśmy.
— Jakich rekomendacji?
— Jeszcze nie.
Maja uderzyła dłonią w stół, aż podskoczyła szklanka z herbatą.
— Nie ma żadnego „jeszcze nie”!
Igor drgnął. Elżbieta nie.
— Jest. Bo jeśli powiem ci teraz wszystko naraz, przestaniesz słuchać.
— Proszę spróbować.
— Nie.
Maja chwyciła MPP/27.
— W takim razie wychodzę. Do Wolskiego.
— Nie możesz. Bramy są zamknięte.
— Przyszłam przez płot.
— Drony już działają.
— To znajdę inną drogę.
Elżbieta przyglądała jej się przez chwilę.
— Jesteś dokładnie taka jak ona.
— W tej chwili to nie jest komplement.
— Nigdy nie był.
Maja ruszyła do drzwi.
— Maju. — Zatrzymała się z ręką na klamce. — W 2067 roku Toruń miał siedemdziesiąt osiem tysięcy czterystu dwudziestu jeden mieszkańców.
Maja się odwróciła.
— Kompaktowy Toruń nie był tajemnicą — mówiła dalej Elżbieta. — Sama o tym wiesz. Były konsultacje, protesty, debaty, warianty. Osiemdziesiąt tysięcy. Siedemdziesiąt pięć. Siedemdziesiąt. Sześćdziesiąt. Wybrano siedemdziesiąt.
— Bo prognozy demograficzne…
— Nie!
Pierwszy raz Elżbieta podniosła głos.
— To właśnie jest kłamstwo, które powtarzamy sobie od jedenastu lat. Model pokazał warianty. Ludzie wybrali siedemdziesiąt tysięcy.
Maja znała tę historię. Przynajmniej sądziła, że zna.
— Jako wielkość miasta, do której trzeba dostosować infrastrukturę.
— Tak. — Elżbieta podeszła bliżej. — Na początku pytanie brzmiało: jak ma wyglądać Toruń, jeśli zostanie w nim siedemdziesiąt tysięcy ludzi?
Maja przypomniała sobie Wolskiego w samochodzie. Prawie te same słowa.
— A potem?
— Potem ktoś odwrócił pytanie. Jak sprawić, żeby zostało ich siedemdziesiąt tysięcy.
Z korytarza dobiegły szybkie kroki. Roman otworzył drzwi, zdyszany.
— Elżbieta. — Spojrzał na Maję. — Sprawdziłem Teresę.
Maja podeszła bliżej.
— I?
— Ostatnie potwierdzone użycie jej profilu było dzisiaj o drugiej czterdzieści cztery w nocy.
— Nie. Przecież rozmawiałam z nią po czternastej.
— Nie mówię, że nie. Ale nie potrafię potwierdzić, że to była Teresa. — Roman spojrzał na Elżbietę. — Po drugiej czterdzieści cztery nie mam żadnego śladu, który potwierdzałby, że Teresa osobiście użyła urządzenia.
Mai ścisnęło gardło.
— Słyszałam ją.
Nikt nie odpowiedział. Wyjęła z kieszeni kartkę i rozłożyła ją drżącymi palcami.
NIE WIERZ LICZBIE.
Nagle zobaczyła te słowa inaczej. Nie jako ostrzeżenie dotyczące populacji, tylko jako instrukcję. Nie wierz liczbie mieszkańców. Nie wierz liczbie zmarłych. Nie wierz godzinie połączenia ani dacie śmierci. Nie wierz temu, że człowiek istnieje tylko dlatego, że system mówi, że istnieje. Ani temu, że nie istnieje, kiedy system twierdzi coś przeciwnego.
— Gdzie jest moja matka? — zapytała.
Elżbieta pokręciła głową.
— Nie wiem.
Tym razem Maja jej uwierzyła.
Z zewnątrz dobiegł szum, znacznie głośniejszy niż wcześniej. Igor podszedł do okna i odchylił róg papieru.
— Elżbieta.
— Ile?
— Cztery.
Roman zgasił światło.
Nad Rubinkowem przesuwały się cztery miejskie drony, jeden za drugim, powoli i systematycznie, każdy z czerwonym światełkiem pod brzuchem. Nie wyglądały jak maszyny, które czegoś szukają, raczej jak maszyny, które zaczęły liczyć.
— Musimy przenieść ludzi z pierwszej linii bloków — powiedziała Elżbieta.
— Dokąd?
— Dalej. Tylu, ilu zdążymy.
— Mogę pomóc.
Elżbieta zdjęła okulary.
— Ty?
— Znam plany sektorów. Wiem, które budynki mają jeszcze czynne przejścia techniczne, gdzie zostały stare ciągi serwisowe i które kamery obejmują martwe pola.
Igor uniósł brwi.
— Jednak urząd się przydaje.
Maja go zignorowała.
Elżbieta zwinęła mapę.
— Dobrze. Roman, zaczynajcie od R-12 do R-19. Bez sieci. Igor, bierzesz Maję i…
Urwała i patrzyła w okno.
Jeden z dronów przestał się przesuwać i zawisł nad blokiem naprzeciwko. Potem drugi. Trzeci. Na dachach kolejnych budynków zaczęły zapalać się niewielkie punkty, zielone i białe, jak świetliki, które ktoś obudził w środku nocy. Czujniki. Te, które według miejskiej dokumentacji od lat były wyłączone.
Maja znała ten proces. Widziała go setki razy w pracy, na ekranie, z daleka. System aktywował kolejne sektory przed inwentaryzacją: najpierw obraz, potem termowizja, ruch, zużycie wody i prądu, identyfikacja, a na końcu aktualizacja mapy.
— Oni nie szukają mnie — powiedziała.
Maja obserwowała, jak kolejny czujnik wraca do życia.
— Gdyby szukali jednej osoby, nie uruchamialiby całej infrastruktury.
— To czego szukają?
Pomyślała o mapie Elżbiety. O światłach w budynkach, które według miasta były puste. O dziecku na rowerze. O kilku tysiącach ludzi, których nikt nie policzył. I o 73 614 mieszkańcach Torunia.
— Nie szukają. — Spojrzała na Elżbietę. — Sprawdzają, ilu was naprawdę jest.
Nikt się nie odezwał. Na dachu sąsiedniego bloku zapalił się następny czujnik, potem kolejny.
Martwe miasto właśnie zaczynało wracać do systemu.
