TORUNIANIE
TORUŃ
POPULACJA: 73 614
Część 5

Nie wierz liczbie

14 min czytania

Maja wzięła kartkę ze stołu. Zwykły, cienki, lekko pożółkły papier, z jednej strony postrzępiony, bo wyrwany z bloczka. Matka trzymała w szufladzie pod sztućcami cały plik takich kartek i ołówek stępiony tak, że pisał już tylko bokiem, bo uważała, że „nie wszystko trzeba pisać do urządzenia”.

Na zewnętrznej stronie było tylko:

MAJA

Rozłożyła kartkę. W środku stały trzy słowa, wypisane drukowanymi literami, mocno, z takim naciskiem, że ołówek prawie przebił papier.

NIE WIERZ LICZBIE.

Nic więcej. Przeczytała to jeszcze raz, potem trzeci, jakby za którymś razem mogło się pojawić jakieś dalsze zdanie.

Pierwsza liczba przyszła natychmiast: 73 614, oficjalna populacja Torunia. Druga: 70 000, cel Kompaktowego Torunia. Potem 218 nazwisk z listy Wolskiego. Ponad cztery tysiące czerwonych punktów na mapie. 312 mieszkańców sektora 4B, 847 dwa tygodnie wcześniej. Liczby zaczęły się układać jedna na drugiej, jak klocki, które ktoś wysypał na stół, jakby matka zostawiła jej zagadkę, do której odpowiedzią mogła być każda z nich.

— Której? — powiedziała głośno do pustej kuchni.

Lodówka mruknęła i ucichła.

Odwróciła kartkę. Pusto.

Teresa czytała papierowe książki nie z sentymentu, tylko z uporu. Twierdziła, że jeśli urządzenie potrafi zmienić czcionkę, usunąć książkę albo stwierdzić, że użytkownik nie ma już do niej prawa, to nie jest książką, tylko usługą. Kupowała je na wagę w antykwariacie na Szerokiej, dopóki go nie zamknięto, a potem już tylko wymieniała się z sąsiadkami.

Maja podniosła otwarty tom. Pod nim leżał niewielki przedmiot.

Nie był to klucz. Raczej coś pomiędzy starym nośnikiem danych a metalowym brelokiem: płaska prostokątna płytka długości kciuka, z jednej strony metalowa, z drugiej pokryta matową ceramiką, chłodna w dotyku, bez ekranu i bez złącza. Na obudowie wybito:

MPP/27

Maja obróciła płytkę w palcach. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziała. Przyłożyła ją do telefonu. Telefon nawet nie drgnął.

— Świetnie.

Schowała płytkę do kieszeni, a obok wsunęła złożoną kartkę. Dopiero wtedy zauważyła, że cały czas stoi przy stole w płaszczu, i zdjęła go. Ręce lekko jej drżały. Nie ze strachu, pomyślała, tylko z głodu. Tego dnia zjadła właściwie pół kanapki Wolskiego i jogurt dziewięć godzin wcześniej.

Pomidorowa.

Zapach był znajomy aż do bólu. Trochę za dużo majeranku, odrobina czosnku i ten słodkawy posmak pomidorów, którego Maja nigdy nie potrafiła odtworzyć, choć Teresa przysięgała, że niczego do nich nie dodaje, i śmiała się, kiedy Maja przyłapywała ją z łyżeczką cukru nad garnkiem.

Zupa wciąż trzymała ciepło, jakby ktoś zdjął ją z ognia godzinę, może dwie temu. Matka pytała o makaron w wiadomości o osiemnastej jedenaście. Mogła ugotować zupę wcześniej, na jutro, i zostawić garnek na kuchence. Tylko dlaczego w takim razie nie było jej tutaj teraz?

Maja nalała sobie pół miski i usiadła na swoim dawnym miejscu, plecami do okna. Pierwsza łyżka smakowała dokładnie tak jak zawsze. Przy drugiej musiała odłożyć łyżkę, bo poczuła, że za moment się rozpłacze.

— Nie — powiedziała do siebie.

Wzięła następną łyżkę. Potem kolejną. Głód nie miał z tym wiele wspólnego. Jeśli zupa istniała, to matka też wydawała się odrobinę bardziej prawdopodobna.

Telefon zawibrował. Na ekranie: WOLSKI.

— Znalazł ją pan?

Po drugiej stronie przez chwilę było cicho.

— Nie. Mieszkanie puste, żadnych śladów. Jeden sąsiad twierdzi, że widział Jadwigę wczoraj przed południem. Potem nic.

Maja zacisnęła dłoń na łyżce.

— Czyli dwie. Dwie osoby martwe w rejestrze, które były żywe po własnej śmierci.

Wolski milczał.

— Pytała mnie dzisiaj, czy chcę makaron. Makaron jest w lodówce. Zupa na kuchence, jeszcze ciepła.

Dopiero kiedy to powiedziała na głos, poczuła łzy pod powiekami.

— A drzwi? — zapytał Wolski. — Jak weszłaś?

— System nie chciał mnie wpuścić. Użyłam zwykłego klucza. Matka miała większe zaufanie do kawałka metalu niż do całego miasta. — Zawahała się, nie wiedząc dlaczego. — Znalazłam też kartkę. „Nie wierz liczbie”.

Tym razem cisza po drugiej stronie trwała odrobinę za długo.

— Tylko tyle?

— Tylko. Ale znalazłam coś jeszcze. — Wyjęła z kieszeni płytkę. — Mały metalowy nośnik. Chyba. Jest napis MPP ukośnik dwadzieścia siedem.

Znów cisza. Może dwie sekundy. Wystarczyło.

— Profesorze?

— Masz to przy sobie? — Głos Wolskiego zmienił się, stał się płaski i szybki. — Nie przykładaj tego do żadnego miejskiego terminala.

Maja odłożyła łyżkę.

— Wie pan, co to jest.

— Nie wiem, co dokładnie ma Teresa. MPP to stare oznaczenie. Porozmawiamy, kiedy się spotkamy.

— Nie.

— Maju…

— Niech pan przestanie odkładać wszystko na później. Znalazłam przedmiot z oznaczeniem, które pan zna, w mieszkaniu mojej matki, która według systemu nie żyje. Pan znajduje ponad cztery tysiące podobnych przypadków, a pańska żona też jest jednym z nich. To jest ten moment, kiedy albo pan coś mówi, albo przestaję zakładać, że gramy po tej samej stronie.

Wolski odetchnął ciężko, jakby wchodził po schodach.

— MPP było jednym z oznaczeń używanych w pierwszych wersjach miejskiego modelu predykcyjnego. Pod koniec lat dwudziestych.

— 2027?

— Mniej więcej.

Pięćdziesiąt lat. Maja obracała płytkę w palcach. Przedmiot był starszy od niej o kilkanaście lat, a wyglądał, jakby go wczoraj wyjęto z pudełka.

— I co to robi?

— Tego nie wiem. — Wolski zamilkł na chwilę. — Mówię poważnie. Istniało wiele kluczy sprzętowych. Autoryzacja, podpisy konfiguracji, kopie źródłowe, serwis. Sam numer mi nie wystarczy.

— To po co matka to miała?

— Tego również nie wiem.

— Coraz lepiej.

— Zabierz to ze sobą. I nie fotografuj. Nie wiemy, co jest monitorowane.

Maja spojrzała na telefon, który trzymała przy uchu.

— Rozmawiamy o tym przez urządzenie podłączone do miejskiej sieci.

Wolski zamilkł. Słychać było tylko jego oddech, a w tle jakiś stukot, jakby bębnił palcami o kierownicę.

— Słuszna uwaga. Powinniśmy zakończyć rozmowę.

— Jeszcze jedno. Jeżeli znajdzie pan Jadwigę, proszę zadzwonić. Nawet jeśli będzie późno.

— Zadzwonię. — Zawahał się. — Maju. Jeżeli znajdziesz Teresę…

Urwał.

— Co?

— To samo.

Połączenie się zakończyło. Maja zjadła jeszcze dwie łyżki i zupa przestała jej smakować.

Ktoś zapukał. Trzy krótkie uderzenia, po chwili dwa następne. Nie dzwonek, tylko pukanie kostkami palców, staroświeckie, jak w filmach, których nikt już nie oglądał.

Maja zastygła z łyżką w połowie drogi do ust. Ktoś zapukał ponownie.

— Teresa? — Kobiecy głos, starszy, trochę zachrypnięty.

Maja podeszła do drzwi i spojrzała przez wizjer. Pani Zofia z naprzeciwka.

Otworzyła.

Zofia była drobna jak dziecko, z siwymi włosami ściągniętymi z tyłu w ciasny kok, w cienkim swetrze mimo ciepłego wieczoru i w filcowych kapciach z wydeptanymi piętami. Pachniała maścią rozgrzewającą i lawendą z szafy. Odkąd Maja pamiętała, Zofia stała w tych drzwiach naprzeciwko i wiedziała o wszystkim, co działo się na piętrze, zanim to się jeszcze wydarzyło.

— Ty jesteś córką — powiedziała Zofia. Nie było to pytanie.

— Tak.

— Wiedziałam.

Maja zmarszczyła brwi. Przecież znały się od lat. Kiedy Maja była mała, Zofia dawała jej landrynki z puszki po herbatnikach.

— Skąd pani wiedziała?

Zofia wzruszyła ramionami.

— Podobna jesteś, jak się złościsz.

Coś było nie tak, nie tyle w słowach, ile w sposobie, w jaki Zofia na nią patrzyła, jakby musiała ją sobie dopiero przypomnieć. Maja postanowiła tego nie pokazywać.

— Widziała pani mamę?

Zofia przestała się uśmiechać i obejrzała się na korytarz, jakby ktoś mógł tam stać.

— Mogę wejść?

Maja odsunęła się. W kuchni Zofia zatrzymała wzrok na misce.

— Jesz?

— Próbuję.

— Dobra zupa. Teresa przyniosła mi wczoraj cały słoik.

Maja znieruchomiała.

— Wczoraj?

— Wieczorem. Zaraz po wiadomościach.

— Jakich wiadomościach?

Zofia popatrzyła na nią z politowaniem.

— No tych o siódmej.

Matka codziennie oglądała skrót wiadomości lokalnych o dziewiętnastej, mimo że każdą informację mogła sprawdzić w dowolnym momencie. „Jak wszyscy oglądają razem, to przynajmniej wiadomo, o czym potem gadać” — mówiła, i Maja wyobraziła sobie te dwie kobiety, każdą w swoim mieszkaniu, po dwóch stronach korytarza, przed tym samym ekranem.

— I co było dalej?

— Przyszli po nią. — Zofia zacisnęła usta. — Z miasta. Kobieta i mężczyzna, bez mundurów, z tymi kartami na piersi. — Dotknęła swetra w miejscu, gdzie wisiałby identyfikator. — Nie widziałam, co tam było napisane. Teresa ich nie znała, to od razu było widać. Mówili, że w sprawie przeniesienia.

Maję ścisnęło w żołądku.

— Mama ma relokację dopiero w listopadzie.

— Wiem. Tu wszyscy wiedzą, kto kiedy ma. Niewielu nas zostało, to się pilnujemy.

— Powiedziała im, że termin jest w listopadzie?

Zofia prychnęła.

— Twoja matka powiedziała im dużo więcej.

Maja mogła to sobie wyobrazić. Teresa ze skrzyżowanymi rękami w progu, z tym swoim spokojnym, uprzejmym głosem, którym potrafiła obrazić człowieka tak, że dziękował jej za uwagę.

— Kłóciła się?

— Teresa? Nigdy. — Przez moment patrzyły na siebie i Zofia pierwsza się uśmiechnęła. — Gadali z dziesięć minut. A potem ten mężczyzna coś jej pokazał.

— Co takiego?

— Nie widziałam. Coś małego, trzymał w ręku. I ona zamilkła.

Maja poczuła, że cierpnie jej skóra na karku.

— Mama? Zamilkła?

— Zamilkła. Powiedziała, że musi się ubrać, i weszła do mieszkania. Sama. Na minutę, może dwie. Potem wyszła z nimi.

To było najbardziej nieprawdopodobne z tego wszystkiego. Teresa, która nigdy nie dawała sobie przerwać zdania, zamilkła na widok czegoś, co ktoś trzymał w dłoni. Maja zerknęła na stół, na miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą leżała kartka, a pod książką płytka. Minuta, może dwie. Akurat tyle, żeby napisać trzy słowa i coś schować.

— Wzięła coś ze sobą?

— Nie wiem. Torebka została, widziałam.

— Telefon też.

Zofia pokiwała głową.

— Bała się?

Zofia nie odpowiedziała od razu.

— Teresa nie lubiła, kiedy ktoś widział, że się boi.

— To nie jest odpowiedź.

— Wiem. — Zofia spuściła wzrok na swoje kapcie. — Bała się.

Maja usiadła, bo nagle nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Zofia podeszła do szafki, wyjęła szklankę dokładnie z tego miejsca, z którego wyjmowała ją Teresa, nalała wody z kranu i postawiła przed Mają.

— Napij się. Jesteś podobna do Teresy.

— Nic mi nie jest.

— No przecież widzę.

Maja wypiła pół szklanki i dopiero wtedy zauważyła, jak bardzo była spragniona.

— Dokąd ją zabrali? Widziała pani samochód?

— Nic nie widziałam. I już nie wróciła, ani wczoraj, ani dzisiaj. Przynajmniej ja jej nie widziałam.

Maja sięgnęła po telefon.

— Ale dzwoniła do mnie. Dzisiaj, ze swojego numeru.

Otworzyła historię połączeń i podała telefon Zofii.

MAMA — 14:36 — 4:17

Zofia założyła okulary, które wisiały jej na łańcuszku na szyi, i długo przyglądała się ekranowi.

— Maja? — zapytała w końcu, podnosząc na nią wzrok. — Córka?

— Tak, pani Zofio. Maja. Córka — odpowiedziała Maja cierpliwie, tak samo jak odpowiadała matka, kiedy Zofia trzeci raz pytała o to samo.

Zofia patrzyła na ekran i na jej twarzy pojawił się strach.

— Rozmawiałyśmy dzisiaj o niczym — powiedziała Maja. — O mleku bez laktozy, pogodzie i pomidorowej.

Zofia oddała jej telefon.

— To dobrze.

— Co w tym jest dobrego?

— Że żyje.

Maja chciała odpowiedzieć, że rejestr twierdzi coś przeciwnego, ale nie zrobiła tego.

Zofia ruszyła do drzwi, szurając kapciami.

— Jak coś będziesz wiedziała…

— Powiem pani.

— Nie mnie. Wszystkim.

— Jakim wszystkim?

Zofia zatrzymała się w przedpokoju.

— Tym, co jeszcze zostali.

Wyszła. Maja zamknęła za nią drzwi.

Nie zamierzała czekać. Miała pracowniczy dostęp do Rejestru Relokacji, nie do pełnej warstwy źródłowej, ale wystarczający, żeby sprawdzić, czy Teresa została przeniesiona. Otworzyła aplikację służbową.

BIURO OPTYMALIZACJI PRZESTRZENNEJ
ZALOGOWANA: MAJA RÓŻYCKA

Wpisała: TERESA RÓŻYCKA. System przetwarzał zapytanie nieco dłużej niż zwykle.

BRAK AKTYWNEJ OSOBY O PODANYCH DANYCH.

Maja przeszła do archiwum. BRAK UPRAWNIEŃ. Spróbowała ponownie. To samo. Wyszukała numer lokalu: LOKAL NIEAKTYWNY. Historia relokacji: BRAK REKORDÓW.

Czyli matka nie została przeniesiona przez system. Przynajmniej nie przez system, do którego Maja miała dostęp.

— Gdzie jesteś? — szepnęła.

— To zależy, kogo pytasz.

Maja poderwała się tak gwałtownie, że uderzyła kolanem o stół. Miska zatrzęsła się i zupa chlapnęła na ceratę.

W drzwiach kuchni stał chłopak. Miał może dziewiętnaście lat, był chudy i wysoki, przygarbiony, jak ludzie, którzy za szybko urośli i jeszcze nie wiedzą, co z tym zrobić. Ciemne spodnie, za duża kurtka, przetarta na mankietach, plecak na jednym ramieniu. Włosy miał mokre od potu albo deszczu, chociaż nie padało, a od niego szedł zapach dymu, kurzu i czegoś piwnicznego, jakby całe popołudnie spędził pod ziemią.

Maja chwyciła telefon.

— Kim jesteś?

— Igor.

— Jak wszedłeś?

— Drzwiami.

— Były zamknięte. — Maja słyszała, że głos jej drży, i nienawidziła go za to.

— Wiem — powiedział spokojnie, jakby to wszystko wyjaśniało.

Igor pociągnął nosem w stronę kuchni.

— Jest jeszcze zupa? Pomidorowa?

Maja przez sekundę nie wiedziała, czy dobrze usłyszała. Chłopak ruszył w stronę kuchenki, a ona zastąpiła mu drogę.

— Jeszcze jeden krok i dzwonię na policję.

Igor się zatrzymał.

— Nie dzwoń. Bo wtedy będziemy mieli problem.

— My?

— Ty trochę większy.

— Kim ty jesteś? Nazwisko.

Zamiast odpowiedzieć, chłopak otworzył lodówkę.

— Hej!

— Nie jadłem od rana. — Wyjął naczynie z makaronem.

— Odłóż to.

— Teresa by mi dała.

Maja znieruchomiała.

— Skąd znasz moją matkę?

Igor odstawił makaron na blat, ostrożnie, jakby był czymś cennym.

— Pomagała mi. W różnych rzeczach. Takich, o których raczej ci nie mówiła.

Maja podeszła bliżej.

— Gdzie ona jest?

— Nie wiem.

— Kłamiesz. Wszedłeś do jej mieszkania własnym kluczem.

— Nie własnym. — Igor wytrzymał jej spojrzenie. — I naprawdę nie wiem, gdzie jest Teresa.

— To po co tu przyszedłeś?

Igor popatrzył na jej kieszeń, tę, w której miała MPP/27. Maja odruchowo położyła na niej rękę.

— Po ciebie. Teresa mówiła, że możesz przyjść.

— Kiedy mówiła? Widziałeś ją wczoraj?

Pokręcił głową.

— Rozmawialiśmy wcześniej. Zostawiła mi wiadomość: jeśli wszystko pójdzie źle i ty tu przyjdziesz, mam cię zabrać w bezpieczne miejsce.

Maja parsknęła.

— Jasne.

— Nie musisz mi wierzyć. Ale powinnaś przestać używać telefonu.

— Dlaczego?

— Bo już zrobiłaś wystarczająco dużo, żeby wiedzieli, że tu jesteś.

— Kto?

Igor wskazał brodą telefon w jej dłoni.

— Miasto.

Maja prawie się roześmiała.

— Miasto nie jest osobą. Przestań mówić o nim jak o człowieku.

— Dobra. Systemy, którym właśnie trzy razy wysłałaś swoje nazwisko, lokalizację i zapytanie o kobietę oznaczoną jako zmarła. Lepiej?

Maja zamilkła.

Igor nalał sobie wody z kranu i wypił ją prawie jednym haustem, z grdyką skaczącą przy każdym łyku. Dopiero teraz zauważyła, jak bardzo był zmęczony: sińce pod oczami, spękane wargi, brud za paznokciami.

— Możesz zjeść — powiedziała.

— Co?

— Zupę.

— Przed chwilą chciałaś dzwonić na policję.

— Nadal chcę. Ale głodny też będziesz kłamał.

Igor usiadł. Maja postawiła przed nim miskę i dodała, nie wiedząc po co, że makaron jest w lodówce. Nałożył go zdecydowanie za dużo i zaczął jeść łapczywie, pochylony nisko nad miską, z łokciem na stole, tak jak matka zabraniała jej jeść, kiedy była mała.

— Wolniej.

— Głodny jestem.

— Zauważyłam.

Przez pół minuty słychać było tylko łyżkę uderzającą o miskę. Dopiero wtedy dotarł do Mai cały absurd tej sytuacji. Siedziała w mieszkaniu matki uznanej za martwą i patrzyła, jak obcy dziewiętnastolatek zjada jej pomidorową.

— Nazwisko — powtórzyła.

Igor przełknął.

— Kwiatkowski.

Maja zaczęła wpisywać dane w telefon. Igor odłożył łyżkę.

— Nie. Mówiłem, żebyś tego nie robiła.

— Chcę sprawdzić, kim jesteś.

— Nic nie znajdziesz.

— Każdy coś ma.

— Jo.

Maja podniosła wzrok.

— Co?

— Jo. Każdy coś ma.

— Co znaczy „jo”?

Igor popatrzył na nią, jakby właśnie zapytała, co znaczy „dzień dobry”.

— Serio? Urodziłaś się tutaj? Ile ty masz lat?

— Co to ma do rzeczy? Trzydzieści cztery.

— I nie wiesz, co znaczy „jo”? — Igor pokręcił głową. — Was już naprawdę odcięli.

— Kogo „was”?

Nie odpowiedział. Maja uruchomiła wyszukiwanie.

IGOR KWIATKOWSKI

Sekunda. Dwie.

BRAK AKTYWNEJ OSOBY O PODANYCH DANYCH.

— Nie ma cię.

— Mówiłem.

— Ile masz lat? Masz jakiś dokument?

— Dziewiętnaście. Nie mam.

— Każdy ma.

— Ty masz. — Igor wziął kolejną łyżkę zupy. — Nie każdy żyje w twoim Toruniu.

— W jakim innym Toruniu można żyć?

— W takim, którego nie liczycie.

Mai zrobiło się zimno, mimo że w kuchni wciąż było ciepło od kuchenki.

— Teresa pomagała ludziom znikać?

Igor nie odpowiedział. Patrzył w miskę.

— Igor.

— Pomagała ludziom żyć.

— To nie jest odpowiedź.

— Dla nas była.

— Dla kogo?

Odłożył łyżkę.

— Dla martwych.

— Tych z rejestru? Czterech tysięcy?

— Nie wiem, ilu jest w rejestrze.

— Wolski znalazł ponad cztery tysiące.

— To nie wszyscy.

Maja patrzyła na niego długo. — Co znaczy „nie wszyscy”? Ilu was jest?

Igor sięgnął po szklankę.

— Nikt nie wie.

— To niemożliwe.

— U was wszystko musi mieć liczbę?

Maja przypomniała sobie kartkę w kieszeni. NIE WIERZ LICZBIE.

Telefon zawibrował. Oboje spojrzeli na ekran.

MAJA RÓŻYCKA
WYMAGANA DODATKOWA WERYFIKACJA TOŻSAMOŚCI.
PROSIMY POZOSTAĆ W AKTUALNEJ LOKALIZACJI.
MOBILNY ZESPÓŁ WERYFIKACYJNY ZOSTAŁ SKIEROWANY NA MIEJSCE.

Igor zaklął i poderwał się z krzesła.

— Co to znaczy? — zapytała Maja.

— Że wychodzimy.

— To może być zwykła kontrola.

— To zostań!

— Nie będziesz mi rozkazywał!

— Nie rozkazuję! — Chwycił plecak. — Ja wychodzę.

Z korytarza dobiegł szum windy. Maja zamilkła. Winda jechała w górę, a ona słyszała przez ściany, jak mija kolejne piętra: piąte, szóste, siódme.

Ruszyła do wizjera.

— Nie — powiedział Igor.

— Chcę zobaczyć.

— A oni chcą zobaczyć ciebie.

Ósme. Dziewiąte. Winda stanęła, drzwi się otworzyły. Ktoś wyszedł, potem druga osoba. Nie spieszyli się. Kroki zbliżały się do mieszkania, równe i spokojne, jak kroki ludzi, którzy wiedzą, że nikt im nie ucieknie.

Igor był już przy balkonie i otwierał drzwi.

— Chodź.

— Jesteśmy na dziewiątym piętrze.

— Wiem.

— Nie zejdę po ścianie.

— Ja też nie.

Ktoś zatrzymał się przed mieszkaniem. Panel przy drzwiach zapiszczał.

PRÓBA DOSTĘPU ZEWNĘTRZNEGO.

— Kim oni są?

— Jeśli będziemy mieli szczęście, zwykłą ekipą weryfikacyjną.

— A jeśli nie?

— To dowiesz się, jak zostaniesz.

Panel zapiszczał ponownie.

Igor wyszedł na balkon. Maja wyszła za nim i na sekundę oślepiło ją niskie, czerwone słońce, wiszące nad dachami gdzieś od strony Starówki. Z dziewiątego piętra Rubinkowo wyglądało jak plansza po przegranej partii: bloki z jasnymi oknami, bloki ciemne, zabite płytami, i puste prostokąty po tych, których już nie było, zarośnięte zielskiem po pas. Na dachu sąsiedniego wieżowca stała rdzawa antena, z której zwisały strzępy folii. Na dole, na dawnym parkingu, ktoś palił ognisko z gałęzi, a dym szedł prosto do góry, bo nie było wiatru. Daleko, za tym wszystkim, nad zielenią stały wieża ratusza i katedra świętych Janów, czyste i równe jak na pocztówce, której nikt już nie wysyła. Po lewej stronie, za przepierzeniem sąsiedniego balkonu, biegła wąska drabinka techniczna prowadząca pół piętra niżej do dawnego pomostu serwisowego.

— To jest legalne?

Igor popatrzył na nią przez ramię.

— Ty naprawdę teraz o to pytasz?

Z mieszkania dobiegł spokojny męski głos:

— Pani Majo Różycka? Miejski zespół weryfikacyjny. Prosimy otworzyć drzwi.

Maja poczuła ulgę. Prawie. Miejscy, czyli normalni, czyli ktoś z takim samym identyfikatorem jak ona.

Już miała wrócić, kiedy Igor powiedział:

— Zapytaj, z jakiego wydziału.

— Co?

— Zapytaj.

Maja podniosła głos.

— Z jakiego wydziału?

Krótka cisza.

— Prosimy otworzyć drzwi w celu potwierdzenia tożsamości.

Igor tylko na nią patrzył.

— Z jakiego wydziału? — powtórzyła.

Brak odpowiedzi. Zamiast niej usłyszała mechaniczny dźwięk zamka. Ktoś próbował przejąć sterowanie drzwiami.

Igor przełożył nogę przez barierkę.

— Teraz?

Maja spojrzała jeszcze raz w stronę kuchni. Na stole została niedojedzona miska pomidorowej, z czerwonym zaciekiem na ceracie w cytryny. Kubek matki. Otwarta książka. Miejsce, w którym Teresa siedziała jeszcze nie wiadomo kiedy.

Maja sięgnęła do kieszeni. Kartka. MPP/27. Wszystko było.

Weszła na balkon i przełożyła nogę przez barierkę, nie patrząc w dół.

— Dokąd mnie zabierasz?

Igor zaczął schodzić.

— Do ludzi, których szukasz.

— Do tych z rejestru?

— Do części.

— Gdzie oni są?

Igor się zawahał.

— W Toruniu.

Za plecami Mai zamek wydał krótki, wysoki dźwięk. Autoryzacja. Chwyciła drabinkę, zimną i szorstką od rdzy.

— Jesteśmy w Toruniu.

Igor zszedł o jeden szczebel.

— Jo.

Tym razem Maja nie zapytała, co to znaczy.

— Tylko nie w tym, który masz na mapie.

Koniec części 5

Partnerem projektu Toruń 2078 jest Port Drzewny sp. z o.o.

Port Drzewny — Tworzymy dzielnicę przyszłości