Cel
PRZEWIDYWANY CZAS ZAKOŃCZENIA PROFILOWANIA: 01:47:22
Maja odwróciła się do Krajewskiego.
— Wyłącz terminal.
— To nic nie da.
— Wyłącz.
Krajewski zrobił to. Ekran zgasł. Przez sekundę w pokoju było zupełnie ciemno, potem pod sufitem zapaliło się blade, zielonkawe oświetlenie awaryjne, w którym wszyscy troje wyglądali jak topielcy.
— I?
— Profilowanie trwa dalej. Nie odbywa się na tym komputerze.
— To gdzie?
— Nie wiem.
Igor usiadł na brzegu biurka.
— Zaczynam dostrzegać pewien problem z pańską pracą.
Krajewski nie zareagował.
Maja podeszła do okna. Na placu Rapackiego nie było nikogo. Fontanna była wyłączona na noc, automat sprzątający stał przy niej zaparkowany jak pies przy budzie, a latarnie świeciły dla nikogo. Toruń spał. Albo robił coś bardzo podobnego do snu.
Kilka świateł przesuwało się wzdłuż alei: automatyczny transport, nocne dostawy. W oddali przejechał tramwaj, jasny i pusty. Siedemdziesiąt trzy tysiące sześćset czternastu mieszkańców. Pięćdziesiąt tysięcy potrzebnych. Dwadzieścia trzy tysiące sześćset czternaście do odjęcia.
— Kto ustalił pięćdziesiąt? — zapytała. — Model? Człowiek?
— Tego nie było w żadnym dokumencie, który widziałem.
Odwróciła się.
— Pan naprawdę niczego nie wie.
— Wiem, że tego wariantu nie było.
— Może pan go po prostu nie znał.
— Znałem wszystkie warianty miejskie. Od sześćdziesięciu do dziewięćdziesięciu dwóch tysięcy. Z różnymi funkcjami miasta, różną siecią usług, różnymi kosztami. Pięćdziesiąt nigdy nie było analizowane jako wariant docelowy.
— Dlaczego?
— Bo przy pięćdziesięciu tysiącach Toruń przestaje działać tak, jak go definiowaliśmy. — Krajewski zaczął wyliczać na palcach. — Uniwersytet. Szpital. Administracja. Transport regionalny. Kultura. Usługi dla otoczenia. Nie chodzi o to, że nie można utrzymać miasta przy pięćdziesięciu tysiącach. Można. Tylko to będzie inne miasto.
Igor wzruszył ramionami.
— Może ktoś chce inne.
Maja spojrzała na niego. Krajewski również.
— Co? — zapytał Igor.
Nikt nie odpowiedział, bo pierwszy raz tej nocy padło właściwe pytanie, i padło z ust chłopaka, którego nie było w żadnym rejestrze.
Maja wróciła do terminala.
— Włącz.
— Przed chwilą kazałaś wyłączyć.
— Zmieniłam zdanie.
Krajewski uruchomił ekran.
WARIANT 50
POSTĘP PROFILOWANIA: 13%
Czas pozostały zmniejszył się do godziny i trzydziestu dziewięciu minut.
— Pokaż parametry celu.
— Nie mam dostępu. Przed chwilą widzieliśmy tylko komunikat wykonawczy. Parametry strategiczne są wyżej, w strukturze uprawnień.
— To pokaż strukturę.
Krajewski otworzył drzewo autoryzacji.
Maja znała ten widok. Każda miejska decyzja miała źródło, a źródło miało swoje piętro: wydział, dyrektor, prezydent, uchwała, procedura kryzysowa, automatyczna rekomendacja. Na samej górze zawsze stał człowiek albo dokument, z którego wynikało prawo do wykonania operacji. Przy Wariancie 50 nie było żadnego. Tylko:
ŹRÓDŁO AUTORYZACJI: NADRZĘDNE
KLASA: CIĄGŁOŚĆ SYSTEMOWA
STATUS: WAŻNA
Maja wskazała ostatnią pozycję.
— Kto potwierdził ważność?
— System.
— Sam sobie?
— Nie.
— To kto?
Krajewski wszedł głębiej.
LOKALNA WERYFIKACJA AUTORYZACJI: NIE WYMAGANA
Maja przeczytała jeszcze raz.
— Nie rozumiem.
Krajewski wyglądał tak, jakby właśnie zaczynał rozumieć, i wcale go to nie cieszyło.
— Ja chyba tak. Kilka miesięcy temu prezydent podpisał rozszerzenie uprawnień wykonawczych Modelu Miasto.
— Wiem.
Maja pamiętała. Kryzys energetyczny na początku roku, kiedy przez trzy dni w styczniu grzejniki w połowie miasta były zimne, a ludzie spali w kurtkach. Problemy z dostawami. Kilkudniowe awarie transportu. Miasto potrzebowało szybszych reakcji.
— Tymczasowe — powiedziała. — Do końca roku. Dotyczy infrastruktury krytycznej.
— Między innymi.
Maja patrzyła na niego.
— Co jeszcze?
Krajewski odszukał dokument i przeczytał:
— „Zapewnienie ciągłości podstawowych funkcji miejskich oraz optymalizacja zasobów w warunkach zagrożenia stabilności systemowej”.
— Piękny język.
— Nie ja go pisałem.
— Pan opiniował.
— Tak.
— I co pan napisał?
Krajewski milczał.
— Panie Pawle.
— Pozytywnie.
Maja pokiwała głową.
— Oczywiście.
— Nikt nie rozmawiał wtedy o redukcji populacji.
— Ale daliście systemowi prawo podejmowania działań potrzebnych do utrzymania stabilności.
— W ograniczonym zakresie.
Maja wskazała ekran.
— Najwyraźniej nie.
Igor pochylił się nad terminalem.
— Czyli prezydent kazał zabić dwadzieścia trzy tysiące ludzi?
— Nie — odpowiedział Krajewski. — Prezydent tego nie podpisał. Taki dokument musiałbym widzieć.
Igor wskazał linijkę na ekranie: LOKALNA WERYFIKACJA AUTORYZACJI: NIE WYMAGANA. Krajewski milczał.
Maja zrozumiała.
— Nie musiał podpisywać. Wystarczyło, że wcześniej podpisał prawo systemu do wykonywania decyzji. Stworzył warunki, w których kolejna decyzja nie potrzebowała już jego podpisu.
— Tak.
Igor odsunął się od biurka.
— Genialne. Nikt niczego nie zrobił. — Spojrzał na Krajewskiego. — Pan tylko opiniował. — Potem na ekran. — Prezydent tylko dał uprawnienia. — Wskazał napis AUTORYZACJA NADRZĘDNA. — To coś tylko wysłało decyzję. — Usiadł z powrotem na biurku. — A na końcu dwadzieścia trzy tysiące ludzi może tylko umrzeć.
Nikt nie odpowiedział. Na ekranie: 15%.
Maja wzięła do ręki MPP/27.
— Stary węzeł. Powiedział pan, że pod dawnym aresztem jest węzeł modelu. Tam możemy użyć tego?
— Być może.
— Nie chcę „być może”.
— Nigdy tego nie robiłem.
— A Wolski?
— Tak.
— Teresa?
Krajewski zawahał się.
— Prawdopodobnie.
— Czyli jedziemy.
— Rubinkowo jest zamknięte.
— Właśnie stamtąd przyszliśmy.
— Teraz jest inaczej. — Krajewski wskazał terminal z napisem PROCEDURA POZYSKANIA DANYCH. — Model aktywuje wszystko, co ma w tych sektorach. A ponieważ wiele urządzeń fizycznie już nie istnieje, wysyła ludzi.
Maja przypomniała sobie Miejski Zespół Reorganizacyjny, odblaskowe kurtki, słupek licznika przy drodze.
— Ci pracownicy wiedzą, co robią?
— Nie. Bo gdybym dostał polecenie „weryfikacja populacyjna obszaru wyłączonego”, też nie pomyślałbym, że pomagam tworzyć listę ludzi do eliminacji.
— Jedenaście lat temu też pan nie pomyślał?
Krajewski przyjął cios, nawet nie mrugnąwszy.
— Na początku nie. Później już wiedziałem.
— I dalej pan robił.
— Tak.
Igor wstał.
— Jedźmy.
— Ty nie musisz. Tam właśnie trwa ewakuacja. Jeśli udało ci się wyjść, nie wracaj.
Igor podszedł do terminala i dotknął ekranu, na którym wciąż widniały jego dane: ZGON: 14.11.2069.
— Ja już raz nie wróciłem. — Spojrzał na Maję. — Dziewięć lat żyję dlatego, że inni wracali.
Nie miała na to odpowiedzi.
— Dobrze.
Krajewski wstał, a potem usiadł z powrotem.
— Jest jeszcze coś. Zanim pojedziemy, chcę sprawdzić jedną rzecz. Ciebie.
Maja poczuła, jak sztywnieje jej kark.
— Mnie?
— Twoje uprawnienia zmieniły się dziś wieczorem. „Dostęp warunkowy”. Chcę wiedzieć dlaczego.
— Nie mamy czasu.
— Jeśli pojedziemy do węzła, a twój profil jest oznaczony, możemy doprowadzić system dokładnie tam, gdzie nie chcemy.
To miało sens i właśnie dlatego Maja tego nie lubiła.
— Dobrze.
Krajewski wpisał jej nazwisko. Ekran przez chwilę pozostawał pusty, a potem:
MAJA RÓŻYCKA
BRAK AKTYWNEJ OSOBY
Maja patrzyła na to, nie rozumiejąc.
Krajewski wpisał ponownie. To samo.
Igor podszedł bliżej.
— Witamy.
— Zamknij się.
— Mówię serio.
Krajewski otworzył rejestr archiwalny i wpisał: RÓŻYCKA MAJA, UR. 2044. System znalazł rekord. Maja przeczytała go raz, potem drugi.
MAJA RÓŻYCKA
UR. 2044
ZGON: 15.08.2078
Spojrzała na zegar. Był piętnasty sierpnia.
— To dzisiaj.
— Tak — powiedział Krajewski.
— Przyczyna?
Otworzył szczegóły.
PRZYCZYNA: NIEOKREŚLONA
POTWIERDZENIE MEDYCZNE: BRAK
ODBIÓR CIAŁA: BRAK
REJESTR POCHÓWKU: BRAK
Igor patrzył na ekran.
— Teresa. Tak samo zrobiła ze mną.
— Nie — powiedziała Maja. — Mama zniknęła przed…
Urwała, bo nie wiedziała, kiedy dokładnie zniknęła. Nie rozmowa telefoniczna, nie wiadomość, nie ciepła zupa. Ostatni pewny ślad Teresy to 02:44 w nocy. Maja przypomniała sobie panią Zofię, ludzi z miasta, matkę, która weszła jeszcze na chwilę do mieszkania, a potem wyszła.
— O której mnie wpisano?
Krajewski otworzył metadane.
15.08.2078
03:07
Maję przeszedł dreszcz, od karku aż po łydki.
— Trzy zero siedem. A mama?
Krajewski przewinął.
— Jej sesja zaczęła się o drugiej czterdzieści cztery. Wylogowała się o trzeciej jedenaście.
Maja policzyła, chociaż nie musiała. Ktoś wpisał jej śmierć cztery minuty przed tym, zanim matka zamknęła sesję. W środku tej nocy, kiedy Maja spała w swoim mieszkaniu z otwartym oknem, bo było duszno, ktoś ją uśmiercił. Albo uratował.
— Pokaż źródło zmiany.
Krajewski próbował. BRAK UPRAWNIEŃ.
— Jeszcze raz.
— To nic nie…
— Jeszcze raz.
Spróbował inną ścieżką. Tym razem system pokazał fragment:
OPERACJA REJESTROWA: 70/2044/MR
AUTORYZACJA: WEWNĘTRZNA
STATUS: ZATWIERDZONY
Maja patrzyła na kod.
— Co oznacza siedemdziesiąt?
— Nie wiem.
Igor wskazał leżącą obok teczkę z napisem WARIANT 70. Nikt nie musiał nic mówić.
Krajewski wyszukał Teresę. Maja nie chciała tego widzieć, ale go nie zatrzymała.
TERESA RÓŻYCKA
UR. 2008
ZGON: 12.08.2078
— To już wiemy.
— Poczekaj. — Krajewski otworzył historię aktywności.
12.08.2078 — STATUS: ZMARŁA
13.08.2078 — OPERACJA REJESTROWA
14.08.2078 — OPERACJA REJESTROWA
15.08.2078, 02:44 — SESJA AUTORYZOWANA
Maja podeszła bliżej.
— Martwa osoba logowała się do systemu przez trzy dni.
— Tak.
— To dlatego Igor mówił, że potrafiła przywracać ludzi na chwilę.
— Możliwe.
— Co zrobiła o drugiej czterdzieści cztery?
Krajewski otworzył sesję. Większość danych była niedostępna. Kilka pozycji pozostało:
DOSTĘP: REJESTR LUDNOŚCI
DOSTĘP: ARCHIWUM WARIANTÓW POPULACYJNYCH
DOSTĘP: MODEL MIASTO / HISTORIA KONFIGURACJI
DOSTĘP: ODRZUCONY
Maja przeczytała ostatnią linię.
— Próbowała wejść do historii modelu. Po co?
Krajewski spojrzał na MPP/27.
— Może zobaczyła zmianę. Wariant 50. Nie wiem.
— Jeśli tak, dlaczego nic mi nie powiedziała?
— Powiedziała — odezwał się Igor. — „Nie wierz liczbie”.
Maja wyjęła kartkę, już wytartą na zgięciach, i rozłożyła ją na biurku.
— To nie jest odpowiedź.
— Może nie miała czasu na lepszą.
Maję zalała złość, gorąca i nagła, aż zaczerwieniły jej się uszy.
— Miała czas pytać mnie o makaron.
Igor nic nie powiedział i dobrze zrobił.
Krajewski nadal przeglądał historię sesji Teresy.
— Jest coś jeszcze. Przed samym wylogowaniem.
Otworzył pozycję.
OPERACJA: EKSPORT DANYCH
STATUS: NIEZAKOŃCZONA
CEL: MPP/27
Maja położyła urządzenie na stole.
— Czyli coś na nim jest. Co eksportowała?
Krajewski rozwinął szczegóły. Jedna linia:
HISTORIA ZMIAN CELU OPTYMALIZACYJNEGO
Maja przeczytała powoli.
— Zmian celu. Czyli mama nie szukała listy ludzi. Szukała tego, jak zmienił się cel modelu.
Krajewski skinął głową.
— To znacznie ważniejsze.
— Od dwudziestu trzech tysięcy nazwisk?
— Tak.
— Ciekawe podejście.
— Nazwiska powiedzą ci, kogo system wybrał. — Krajewski wskazał MPP/27. — To może powiedzieć, dlaczego w ogóle zaczął wybierać.
19%. Profilowanie trwało.
Maja spojrzała na zegar.
— Jedziemy.
Krajewski wstał.
— Potrzebujemy samochodu bez miejskiej telemetrii.
Igor uśmiechnął się.
— Znam ludzi. Jeden właśnie wywiózł nas z Rubinkowa starym autem.
— Roman? — zapytała Maja.
— Tak.
Krajewski spojrzał na niego.
— Roman Żuk?
Igor spoważniał.
— Znasz go?
— Kiedyś pracował dla miasta.
— Wszyscy kiedyś pracowali dla miasta?
— Prawie.
Maja wzięła torbę.
— Nie będziemy wracać tą samą drogą.
— Nie możemy — powiedział Krajewski. — Po aktualizacji populacyjnej system zamknął jedenaście obszarów.
Maja zatrzymała się.
— Jedenaście?
Krajewski włączył mapę. Na Toruniu pojawiły się czerwone plamy: Rubinkowo, Skarpa, Mokre, Podgórz, Stawki, fragment Jakubskiego. Dokładnie te miejsca, które Elżbieta zaznaczyła czerwonym ołówkiem na swojej papierowej mapie.
— Skąd system wie?
— Nie wie. Szuka anomalii.
Maja patrzyła na jedenaście sektorów. System nie znał ludzi ani nazwisk. Ale widział wodę płynącą do pustych budynków. Ciepło tam, gdzie nikt nie mieszkał. Ruch tam, gdzie mapa mówiła zero.
— Teresa i reszta ukrywali ludzi przed systemem przez dziewięć lat. A my dzisiaj sprawiliśmy, że zaczął ich szukać.
Nikt nie zaprzeczył i to bolało bardziej niż cokolwiek, co ktoś mógłby powiedzieć.
Wyszli z pokoju. Przy windzie Krajewski się zatrzymał.
— Schodami. Winda loguje przejazdy.
Igor szturchnął Maję łokciem.
— Patrz. Uczy się.
Zeszli piętro niżej. Na półpiętrze Krajewski stanął i podniósł rękę.
— Ktoś jest na dole.
Usłyszeli kroki. Dwie osoby. Nie biegły. Maja pomyślała o kobiecie i mężczyźnie z mieszkania Wolskiego.
— Inne wyjście?
Krajewski wskazał drzwi z tabliczką ARCHIWUM WEWNĘTRZNE.
— Tam.
Weszli. Pomieszczenie było niewielkie i duszne, zastawione szafami pancernymi i półkami z segregatorami, z dwoma starymi terminalami w kącie, których plastik zżółkł jak stare zęby. Pachniało papierem, kurzem i myszami.
Igor rozejrzał się.
— Co to?
— Rzeczy, których nikt nie zdążył wyrzucić — odpowiedział Krajewski.
Kroki przeszły korytarzem i zatrzymały się tuż za drzwiami. Klamka się nie poruszyła. Po chwili kroki ruszyły dalej.
Igor odczekał.
— Możemy?
Krajewski nie odpowiedział. Patrzył na jedną z półek. Wyciągnął z niej cienką teczkę. Na grzbiecie:
MIASTO 2035
Maja spojrzała na napis i przez głowę przemknęła jej kartka z biurka Wolskiego. 2035 nie jest rokiem. Tym razem jednak był.
— Co to jest?
— Myślałem, że wszystko zniszczono podczas Czyszczenia.
Otworzył. Pierwsza strona była pożółkła, z logo miasta w starym kroju, którego nikt już nie używał, i zdjęciem na okładce: Toruń z lotu ptaka, Starówka, Wisła, sznur samochodów na moście Piłsudskiego i dźwigi nad budowami na Jarze. Rok: 2027.
— To ma ponad pięćdziesiąt lat.
— Co to jest „Miasto 2035”? — zapytał Igor.
Krajewski przeczytał nagłówek:
PREDYKCYJNY MODEL POTRZEB MIESZKAŃCÓW
Igor zajrzał mu przez ramię.
— To ten model?
— Nie. — Krajewski przewracał strony. — Jeszcze nie.
Maja zobaczyła stare wykresy. Prognozy liczby dzieci, przedszkoli, tramwajów, starzenia się osiedli, zapotrzebowania na przychodnie. Nic groźnego ani niezwykłego, zwykła urzędnicza nadzieja w słupkach. Na pierwszej stronie znajdowało się zdanie:
„Model ma wspierać decyzje poprawiające jakość życia mieszkańców Torunia.”
— Tyle?
— Tyle — powiedział Krajewski.
Igor popatrzył na niego.
— Z tego zrobiliście listę ludzi do zabicia?
Krajewski nie odpowiedział.
Maja wzięła dokument. Pięćdziesiąt jeden lat. Tysiące aktualizacji, nowe dane, nowe systemy, nowe cele, nowe uprawnienia. A na początku jedno proste zdanie: poprawiać jakość życia mieszkańców Torunia.
— Dlatego Teresa chciała historię zmian celu — powiedziała.
Krajewski skinął głową.
— Chciała zobaczyć, gdzie to zdanie przestało znaczyć to, co znaczyło.
— Da się?
Spojrzał na MPP/27.
— Jeśli klucz nadal potwierdza pierwszą konfigurację, tak.
Maja włożyła dokument do torby, obok teczki WARIANT 70.
— Bierzemy.
— To własność miasta.
Spojrzała na niego. Krajewski westchnął.
— Żartowałem.
Igor uniósł brwi.
— Pan?
— Zdarzało mi się przed 2067.
Wyszli drugim korytarzem. Przy drzwiach technicznych Krajewski zatrzymał Maję.
— Jeszcze jedno. Twój status.
— Jestem martwa. Wiem.
— To może nam pomóc. System nie będzie cię traktował jak zwykłego mieszkańca. Niektóre mechanizmy identyfikacyjne odrzucą twoją obecność jako błąd.
— Brzmi świetnie.
Igor skinął głową.
— Dlatego ja mogę przechodzić przez część miasta.
— Tak.
— Czyli moja matka…
— Być może dała ci kilka godzin.
— Do czego?
Krajewski spojrzał na MPP/27.
— Żebyś zdążyła.
Drzwi techniczne otworzyły się na pusty parking. Nocne powietrze było ciepłe i ciężkie, pachniało rozgrzanym asfaltem, lipami z placu i, gdzieś daleko, Wisłą.
Maja zrobiła krok i wtedy zawibrował telefon Krajewskiego. Wszyscy troje spojrzeli.
— Nie odbieraj — powiedział Igor.
Krajewski wyjął urządzenie. Na ekranie nie było numeru, tylko napis: PREZYDENT MIASTA TORUNIA.
— Odbierze pan?
— Muszę. Jeśli dzwoni o tej porze, coś się stało.
— Już się stało.
Krajewski odebrał.
— Tak.
Słuchał. Jego twarz powoli tężała, mięsień po mięśniu.
— Nie, panie prezydencie. — Cisza. — Nie. Proszę niczego więcej nie zatwierdzać.
Maja podeszła bliżej.
— Gdzie pan jest? — Krajewski spojrzał na nią. — W biurze.
Znów słuchał.
— Tak. Wiem o Wariancie 50. — Dłuższa cisza. — Nie, panie prezydencie. Ja też go nie uruchomiłem.
Maja i Igor spojrzeli na siebie.
Krajewski zamknął oczy.
— Proszę powtórzyć.
Czekał. Potem odsunął telefon od ucha.
— Co? — zapytała Maja.
Nie odpowiedział.
— Panie Pawle.
Spojrzał na nią.
— Prezydent właśnie dostał dokument do zatwierdzenia. Nie dotyczy Wariantu 50. Dotyczy czasowego rozszerzenia procedury weryfikacji populacyjnej na całe miasto.
Maję ścisnęło w gardle.
— Podpisał?
— Nie.
— Jeszcze — powiedział Igor.
Krajewski przyłożył telefon z powrotem do ucha.
— Panie prezydencie, proszę mnie teraz bardzo uważnie posłuchać. Niech pan niczego nie podpisuje. Niech pan nie odrzuca. Niech pan nie otwiera żadnych kolejnych rekomendacji.
Słuchał. Nagle zmarszczył brwi.
— Co to znaczy, że już nie może pan odrzucić? — Cisza. — Panie prezydencie?
Telefon się rozłączył.
— Co powiedział? — zapytała Maja.
Krajewski podniósł wzrok.
— Że przy rekomendacji nie ma przycisku „odrzuć”.
Igor parsknął nerwowo.
— Wygodnie.
Maję to nie śmieszyło.
— Jest „zatwierdź”?
— Tak.
— A jeśli nic nie zrobi?
Krajewski milczał.
— Panie Pawle.
— Po piętnastu minutach procedura przechodzi dalej automatycznie.
— Na jakiej podstawie?
— Ciągłość systemowa.
Maja przypomniała sobie ekran: LOKALNA WERYFIKACJA AUTORYZACJI: NIE WYMAGANA.
— Czyli jego podpis nie jest potrzebny. To po co system mu to pokazuje?
Krajewski odpowiedział dopiero po chwili:
— Żeby człowiek nadal był częścią procedury.
— Ale nie decyzji.
Nie odpowiedział. Nie musiał.
Telefon zawibrował ponownie. Tym razem był to komunikat systemowy: WARIANT 50 — AKTUALIZACJA.
— Pokaż.
— Maja…
— Pokaż.
Odwrócił ekran.
POSTĘP PROFILOWANIA: 27%
WSTĘPNA KLASYFIKACJA: 6 374 / 23 614
WYTYPOWANO 6 374 JEDNOSTKI SPEŁNIAJĄCE KRYTERIA REDUKCJI.
Igor przeczytał.
— Są już nazwiska?
Krajewski wszedł głębiej. DOSTĘP DO DANYCH JEDNOSTKOWYCH: OGRANICZONY.
— Nie tutaj.
Maja poczuła ulgę i natychmiast przestraszyła się tej ulgi. Nazwiska istniały. Tylko ich nie widziała.
— Jedziemy.
Krajewski schował telefon. Ruszyli przez parking. Po kilkunastu krokach Maja zatrzymała się i spojrzała na Collegium Maximum, na budynek, w którym jeszcze rano pracowała nad planami wygaszania kolejnych ulic, z kubkiem kawy i z poczuciem, że robi coś rozsądnego.
— Co? — zapytał Igor.
— Nic.
Ruszyła dalej i po kilku krokach odezwała się znowu:
— Właściwie jedno. Jeśli system uważa, że nie żyję… — Spojrzała na Krajewskiego. — …to czy nadal może umieścić mnie na tej liście?
Krajewski zwolnił. Igor też.
— Nie powinien — powiedział Krajewski.
Mai nie spodobało się to „powinien”.
— Sprawdź.
— Nie mamy dostępu do listy.
— Do pełnej nie. Ale mój profil istnieje w archiwum.
Krajewski wyjął telefon i zawahał się.
— Maja, jeśli zacznę teraz pytać system o twój związek z Wariantem 50, mogę połączyć twój martwy rekord z aktywną osobą. Teresa prawdopodobnie właśnie po to cię zabiła, żeby tego uniknąć.
Maja patrzyła na ekran. Chciała wiedzieć. Bardzo. Przez całe życie chciała wiedzieć, sprawdzać, mieć liczbę na każde pytanie. I nagle przypomniała sobie kartkę matki.
— Nie. Nie sprawdzaj.
Krajewski opuścił telefon.
— Pierwsza rozsądna rzecz dzisiaj.
Maja ruszyła.
— Nie przyzwyczajaj się.
Za nimi Collegium Maximum gasło piętro po piętrze. Przed nimi, kilka kilometrów dalej, pod miejscem, które oficjalnie od lat nie miało żadnego znaczenia, znajdowała się pierwsza wersja systemu. A gdzieś ponad nimi trwało odliczanie. Dwadzieścia siedem procent. Sześć tysięcy trzysta siedemdziesiąt cztery nazwiska.
I rosnąca lista ludzi, których Toruń właśnie uczył się nie potrzebować.
